Chwila między dwoma falami

Jest taki moment na plaży, tuż zanim fala się cofnie, kiedy woda przez ułamek sekundy jakby się waha — nie wie jeszcze, czy wraca do morza, czy jeszcze przez chwilę zostanie na piasku.

Czasem tak wygląda to, co nazywamy równowagą. Nie jako coś, co trwa. Raczej jako ten moment wahania między jedną zmianą a drugą.

Bywa, że szukamy równowagi tak, jakby była miejscem — punktem, do którego można dojść i już w nim zostać. Ale może to, co dobrze poczułoby się jako „równowaga”, nigdy nie jest bezruchem. W połowie ubiegłego wieku pewien badacz zajmujący się kondycją psychiczną zaproponował, żeby myśleć o zdrowiu psychicznym nie jako o spokoju, tylko jako o dynamicznej równowadze — czynnym dostosowywaniu się, w którym człowiek jest jednocześnie tym, kim jest, i tym, kim się staje. Nie jedno albo drugie. Oba naraz.

To zmienia trochę to, czego można szukać po trudnym okresie. Nie punktu, w którym już nic się nie porusza. Raczej rytmu, w którym ruch przestaje być chaotyczny i zaczyna przypominać falę — coś, co się cofa i wraca, cofa i wraca, w coraz bardziej rozpoznawalnym takcie.

Może dlatego równowaga po dużej zmianie rzadko przychodzi od razu. Nie dlatego, że coś jest nie tak. Tylko dlatego, że fala potrzebuje kilku powtórzeń, zanim ustali swój rytm na nowym brzegu.

Może to jest właśnie ona, w swojej najbardziej szczerej postaci.