List w środku zmiany

Piszę do Ciebie w środku czegoś, czego jeszcze nie umiem nazwać.

Może znasz to uczucie — stoisz pomiędzy tym, co było, a tym, co dopiero się układa, i nikt nie może Ci powiedzieć, jak długo to potrwa. Chciałbym Ci napisać, że wiem, kiedy to się skończy. Nie wiem. Nikt nie wie.

Zauważyłem coś, kiedy czytałem listy, jakie prawie dwa tysiące lat temu pisał pewien rzymski filozof do swojego młodszego przyjaciela. Pisał je regularnie, czasem niemal codziennie, i w jednym z nich przyznał się do czegoś, co brzmi zaskakująco znajomo: okoliczności toczą się dalej, zanim zdąży się o nich cokolwiek napisać. Rada, trafna w chwili pisania listu, mogła stracić sens, zanim adresat zdążył go przeczytać. Nie dlatego, że filozof się mylił. Dlatego, że życie nie czeka, aż ktoś je opisze.

To mnie uspokaja bardziej, niż mogłoby się wydawać.

Może nie chodzi o to, żeby złapać moment i go zamrozić, tylko o to, żeby iść razem z nim, nawet gdy nie wiadomo dokładnie, dokąd prowadzi.

W tych samych listach pojawia się jeszcze jedna myśl — że pewien rodzaj równowagi nie bierze się z bezruchu, tylko z ruchu, który się powtarza. Nie ze stania w miejscu, tylko z kołysania, które w końcu znajduje swój rytm.

Zastanawiam się, czy to, co teraz przeżywasz, nie jest właśnie tym kołysaniem. Nie brakiem równowagi. Raczej jej wcześniejszym etapem — tym, zanim rytm się jeszcze nie ustalił.

Nie napiszę Ci, że będzie dobrze. Nie wiem tego. Nikt nie wie tego na pewno, choćby bardzo chciał.

Napiszę Ci tylko, że jeśli czujesz, że grunt się rusza — to być może dlatego, że rzeczywiście się rusza, a nie dlatego, że coś z Tobą jest nie tak.

Może warto pozwolić sobie na to niedokończenie. Na list, który nie ma jeszcze zakończenia, bo historia, o której opowiada, sama go jeszcze nie ma.